یکی از تمرینهای بامزهای که معمولاً با بچههای کلاسم میکنم این است که یک موقعیت معمولی را برایشان توضیح میدهم و بعد میخواهم ادامهاش را در ژانرهای مختلف پلیسی، عاشقانه، تراژدی و... بنویسند. مثلاً

وقتی سرم را آنجا میگذارم و خوابم میبرد، وقتی بغضم میگیرد و اشکهایم را آنجا میریزم، وقتی قهقهه میزنم و از خوشحالی سرم را میکوبم آنجا؛ با خودم فکر میکنم بهشت اگر جایی میان شانه و سینهی راستش نیست، پس کجاست؟